H. Irkad Baris Icin, 1 Mayis 2003
Huseyin Irkad
YIKILAN KAYBOLAN EVİM (BAFLILARA)
Iki odalı bir ev
Orada yılların gerisinde
Yıllarca sesimle çınlattığım
Küçücuk avluda
Bitmiyecek sandığım
Çocukluğumun engin aleminde
Bir saray kadar güzel
Memleketim kadar büyük
Babamın sesiyle bazan öfkeli
Onun varlığında güvenli
Anamın kulaklarımı çınlattan titizliği
Yerlere birşey dökmeyin tembihi
Zamanın çaldığı yok ettiği evim
İnsafsız yılların alıp götürdüğü evim
Ne kadar da küçülmüşsun öyle
Yenik düştün geçen yıllara
Yoksa dayanamadın mı yokluğuma
Komşu evlerin desteğinde geniş
Bir mahalle kadar canlı
Bir kasaba kadar engin
Dayanamadın yokluğuma
Hep birilerini aradın duvarların arasında
Beğenmemiş seni benden sonrakiler
Kapını çalmamışlar
Bakmadan geçip gitmişler önünden
Seni bırakmışlar
yılların ağırlığı altında ki yalnızlığa
Ne mezarın varmış
Ne de kalan bir taşın
Bulamadım göremedim işte seni
Yüregimde burukluk
Anladım anladım
Seni geri getiremiyeceğimi
Zamana karşı koyacağını sandığım evim
Beni bekliyeceksin dediğim evim
O darcık avlun da kaybolmuş
Nerede şimdi fulların
Anamın her akşam dizdiği yasemenlerin
Dolaplarımızı dolduran kına çeğinin kokusu
Nerenden geldi şu hurma ağacı
Nereden çıkmış yollarını kapatan dikenler
Yüreğim zaten sancılı
Acıtmayın kanayan hatıralarımı
Ne kadar istedim kapında
Birilerinin olmasını
Ne kadar istediim
Avlavlunda ki ortanslardaki
Renklerin cümbüşünde coşmağı
Bir başka Kıbrıslının
O yeşil kapını açıp
Beni içeriye buyurlamasını
Yeniden sokaklara döküldüm de
Her köşe başından dönüp
Orada mısın diye baktım
Sonra insalar belirdi başka kapılardan
Hoş geldiniz
Yasu Kalos irthaten diyen insanlar
Geçen yılların karanlıklarında
Kaybolduğunu sandığım sevgiler
Fullar yasemenler gibi açtılar yeniden