NEREYE GİTSEN...

 

            Bazı yazılar vardır ki, yazmak istemez onu insan; işte bu da böyle bir yazı, çünkü Özker Özgür artık aramızda değil. Artık aramızda değil demek zorunda hissediyorum kendimi, çünkü aksini söylemek canımı acıtıyor. Özker Hocayı anlatmak da gelmiyor içimden, çünkü o kadar girmiştir ki yüreğimize O, sarf edilecek her kelam, eksik, anlamsız, bir o kadar  da sığ kalmaya mahkum kalır. İşte tam da bu yüzden çok fazla kelam edemeyeceğim bu yazımda; aksine belki de tam onun istediği gibi uğurlayacağım onu; tüm hayatını hiç bir karşılık talep etmeden harcadığı o küçücük adanın sairlerinden birinin şiiriyle. Bugün sonsuzluktur, bir gün daha oluncaya kadar...

 

            Nereye Gitsen Yurdundan Adın Çağrılır

            (Fikret Demirağ’dan)

            ...

            Gidemezsin ya, bir gün gidersen

            ortayaşlı bir tekne gibi sulara açılır gövden

            yüreğin buralara demirli kalır.

            Nereye gitsen bir Diyarizo akacak yüreğinde

            Ve suları acı parçaları taşıyacak yurduna, senden

           

            Nereye gitsen bir Trodos yükselecek yüreğinde

            ve oralarda esen rüzgar bir çığlık getirecek

                                               yurduna, sesinden.

            Oralarda dilsiz kalır yüreğin,

            Bir su yükseklerden düşünce aşağılara

                                   nasıl ayrılırsa gürültüsünden.

 

            ...

            Kökün burada kalır, gövdenle gidersin

Ve tutunmak için yeni bir toprak ararsın;

Belki adsız-kimliksiz ölürsün,

            Yakıp külünü savuran çıkmaz bir denize.

...

Buralardan gitsen de bir gün dönersin

(içinde boynu vurulmuş lirik bir şiir,

yüreğindeki tepeleri yangın götürmüş);

giderken gönlünden açılan düş teknesinin

dönerken sularda enkazı çırpınır,

 

dönsen bir gün, birbirimiz için yaşlanmış oluruz artık.

 

Ne görüyor her sabah gözlerini açan yüreğin;

            odur şarkın, onu söyle