-Herkes öyle çok ihanet etmişti ki
sessizce kurdum yüreğimi ihanet gününe-

Hiçbir şey fark etmezdi
sabahlara yalnız uyandığımda
düşlerle kavga ederdim
ruhumu düşürdüğüm yerde

Sen öptüğünde de inanmadım
korkak bir kaçamaktı
suçluluğu kutsal halkaya taşınacak

Aldırmazlıkla davrandım
ve hızla üfledim ateşi
aşka açan çiçeği susuz bıraktım

Sevgi sözlerinden ödüm patladı
üşüyordum açıkçası
güneşe dönmüştüm yüzümü
yine de hiçbir sarılışa inanamazdım

Şimdi bu şiiri yazıyorsam
geçmiş bütün sevgililerimin
hangi kadınların yanında uyuduğunu düşünerek
yalnızlıkta parlayan bir gururla
kimseye sarılıp uyumak istemezdim
(İstemez miydim
yalan da olsa?)

Geleceğe yol alan ayrılıklarda
gözyaşlarına dönecek öpüşleri
ruhumun tarihine işledim
bütün ayrılık acılarını
birer birer ağladım yastığıma

Hayret ki
hiçbir düş vermedin bana
buzdan dudaklarım kırıldı
kardan kadın sevişti kardan adamla

Oysa büyülü bir dili vardı sessizliğimizin
müzelerde konuşan tablolar gibiydik
gece bekçisi anlamasın diye seviştiğimizi
soyut bir dokunuşta söyleşirdik

Şimdi zaman
uykusuzluğumda çalıp duran çan
ne olur sanki yanımda olsan
yüreğim hep gitmeye hazır
yalnızlık hep tetikte

Bir bilsen neleri bilmediğini
ufuk çizgisinin ötesinde
beni yönlendiren zaman

En azından bu şehirde
sevmem bir daha
sen zaten bir korkaksın
karşı konulmaz çağrısına tenin
yenildin sadece
bağışlatıcı bir kabuktu aşkın

Sor istersen
herşeyi anlatırım
özgürlük mutlaka
en çağdaş sorunsal
senin de güzel boynuzların olacak

İşitmedin mi yoksa
romantik aşkın öldüğünü
cenaze töreninde yüzyılın
bu bir yılbaşı şarkısı olacak

Ne istersen söyle
artık inanmaz kalbim
tarihsel mirasını taşır
geçmiş ihanetlerin

Küçük aile şirketlerinin
yatak odalarında
gizli antlaşmalar
ve yeni çocuklar yap sen

Siz uyurken
ruhum yıldızlara tutunup
dolaşıyor şehri
biliyorum benimle sevişmeyi tercih ettiğini

Yarın yüzüme nasıl bakacaksın
sana yalnızlığımı anlatırken
otur ve bu şiiri oku sen
dökülen sözcükleri
ben toplarım yerden

Ağlayabilirim
sakın sarılma
bu perde kapanır
mutsuz sonla.