Kimse bilmiyor
kendi ritmimde yürüyorum
üşümüş su sesi
yalnızlık kemerleri

Bir öyküde büyüyorum
utanmış çocukluğun
küllenmiş sözleri

Üşüyorum
kendi rüzgarımda
korku şehrinde ölü siren

Yenilmişim
zaferin çekirdeği
düşlerime düşüyor

Kırılmışım
ışık ışık zerrecikler
saçlarımda gün ateşi

Yıkılmış kentler
kağıtlarda kan izleri

Düşman dediklerinin acılarından geçtim
Ben düşman dedikleri

Herşey öylece durur orda
sözcükler birbirine yamanır
renkler buluşup başkalaşır
ses dalgalanır

Anlam sonsuz bir yolculuktayken
sorular boşluğa ulanır

Gecedir
pencereden bakar korku
ölüm kağıtlara saklanır

Ben üşürüm
dünyanın ayazında
ıpıssız bir ada

Ürkerek düşünürüm
günü ve zamanları
başımda çocukluğun ölü çocukları
kurşunu vurur
kadın çığlıkları

Kendi cenazemi düşünürüm

(Ölüm alıp götürecektir
kimseye anlatamadıklarımı)

Gündönümü kararların
sen olsan korkmazdım
bir düşü koklardım
ömürden kaçmazdım

Sen olsan
unuturdum
tarihin ağrısını

Yoksul bahçemde
ışık nehirleri
Sen olsan
akardım gece yarısı

Kendimi işiteyim diye söyledim
bütün şiirleri
bunca gürültü içinde

Damla damla sözcükler
hayat üzüntüsüne

Yitirdim yenik düştüm
sızının şiddetiyle
doğdum yeniden
kanatlandı öfkeden
devrim atları

Bilmezlerdi
nasıl korkardım
kendi şiddetimden

Sen anlardın
söylemeden bilirdin
sen benim yollarımdan geldin

Üşümüş anılardır anlattıklarım
Yalnızdım
bazan bir sevince karıştım
Güzeldi
yine de seni aradım

Kaç kez yalnız öldüm senin şehrinde
ışıklarıyla söndürdü beni gece
Kaç kez bekledim
(Neden bekledim?)
Trenler haykırdı
Gemiler geçti
Silahlar haykırdı
Tanklar geçti
Şehirler öldü senin şehrinde

Ben sevdim
senin sevdiklerini
baktığın yere baktım
ağzını açtın
ben konuştım
Bağırdım
ses senin sesin

Boş bir söz ama
fırlar yüreğimden
Dön bana
Bana dön bütün gidişlerden
Mevsimler geçer haritamdan
düşüncemin dehlizleri
gözlerinde dinlenir.

Sana kavuşunca ertelerim ölümü
tutunurum dallarına
düşerken boşlukta

Düşlere yakın durup beklerim gemilerini
Ölümden uzaklaşır çünkü bekleyen sevgili.