Çatırdar önce hafif hafif
çatırdar toprak.

Sesi,
karıncayı bile ürkütmez
ama ben bilirim
çatırdar.

Sonra, otlar
çekilir güneşe doğru
ağır ağır
otlar güneşe doğru çekilir
ne bir çeken, ne bir iten olmadan.

Yeşil beyaza aşıktır
kırmızı doğuracaktır.

Sonra ben gelirim bir ara
ağaçtan inmiş
yada sudan çıkmışcasına
açtır karnım.

Otlar,
beni tahrik etmek istercesine
baş döndürücü bir koku sürünürler
ve ben
ne ağacı unutabilirim
ne suyu
ne otları.

                    Eren Nazım