YETER, YETER!
diye bağırarak uyanır
gecenin en karanlık zamanı
ateşler yakarım
gözlerinin içinden

ucundan
uyanırım gecenin
ve bilinmeyen bilmecenin
cevabını yazarım yaprağa

yaprak yeşerir
yeşil gözlüm gibi
ve ben çekerim yıldızları
eteklerine
dağların
dumanın çocuklarıymışız biz
ateşin çocuklarıymışız
peşine bağlarmışız işi
mağralara kaçarak
başından kopmuşuz ağaçtan
dönmüşüz taşa toprağa
göz yeşili bir bağa
ihtiyaç yok sanmışız

uyanırım gecenin bir vakti
YETER, YETER!
diyerek

yetmiyor çünkü artık
bir torba dolusu altın
bit hayat dolusu şey
yetmiyor

                                Eren Nazım