Poetry By Zeki Ali


From his latest book " Sürüden Ayrilan Saman"


ÜRPEREN PYGMALION
1.
Sesimle yonttum onu; duyabilmek için
güneste kavrulan tenimde nefesini.

Denizin dört yanindan topladigim
rüzgarlarla ördüm askinin kafesini

Bir an kimildar sndim gecenin ortasinda:
gölgelerdi usulca körükleyen bedenini.

11.
Zaferiydi; konusmamak ve saklamak
geçmisin dilindeki fosil alfabesini.

Simgesi; direnisiydi akip giden zamana,
varligi; yasamin son sonsuzluk haliydi.

111.
Tipki bir saat gibi isledi içindeki kervan
daglardan denizlere, denizlerden daglara,

akrebin düslerinde yürüyen mevsimler
ayaklarinin ucunda duruverdi apansiz.

Bilgeliginin ilk gününde bine bölündü kus:
iste yine yolun basinda, iste yine kanatsiz!



1V.
Sarkilarimla yalazladim onu; bulabilmek için
tasin içinde kalan öteki varligimi.

Hangi tanri çizdi içindeki bu boslugu?
Elim kanamadan tasin ortasinda nasil vardi?
Zeki Ali  Haziran 1997


SÖZÜM  SANA
Sana açligi öneriyorum, sana susuzlugu
sana yalnizligi, sana ölüm sessizligini

sana kipkizil bir nefreti, atesin yüregini
sana can çekisen bir bellegi, anlarin öfkesini

göz falin her seyi anlatiyor apaçik
yüz bindefa yikildin yandin kandin

batip çiktin Kibris gibi denizin ortasinda
sanki kirk degil kirkbin yil yasadin

Sana söylediklerimi unut diyorum
çek git diyorum sana buradan

bütün yanginlari geç, külleri karistir
yeni bir sogan ek, yeni bir nergis bekle

sonsuzluk kadar uzundur beklenen ölüm.
                                       Zeki Ali